Hugmynd Sókratesar um žekkingu
persónuleg: žekktu sjįlfan žig
almenn hugtök og skilgreining žeirra: réttlęti, hugrekki, dygš, hiš góša lķf žekking er algild
sį sem bżr yfir sannri žekkingu breytir rétt
Mįlsvörn Sókratesar
I Varnarręšan
Sókrates svarar įkęrum į hendur sér
Bošar sannleiksįst
Hręšist ekki daušann
Gušinn Appolon lagši į hann žį skyldu aš kenna
Réttlętiš og hiš góša lķf
Verra aš gera öšrum rangt en aš lįta brjóta į sér
II Dęmdur sekur 280-221
Į aš stinga upp į refsingu: telur sig eiga gott eitt skiliš
III Dęmdur til dauša 360-141
Sonarhefnd og sannleiksangur
Krķton
Į Sókrates aš flżja śr fangelsinu?
Žaš er ekki mest um vert aš lifa, heldur aš lifa vel.
Rök Krķtons fyrir flótta:
daušinn ógęfa
almenningsįlitiš; fjįrmunir og vinįtta
honum yršu veitt griš ķ öšrum borgum
bregst sonum sķnum
Forsendur aš baki įkvöršunar Sókratesar:
1. Ekki skal lįta tilfinningar rįša heldur fara eftir žeirri skošun sem er skynsamleg (sannleiksįstin)
2. Ekki skal fara eftir almenningsįliti heldur įliti sérfręšings; hér sérfręšings ķ réttlęti og ranglęti, svo Sókrates hugsar mįliš sjįlfur
3. Aldrei skal breyta rangt - jafnvel žótt viš séum órétti beitt.
Žrjįr sišareglur
1. Viš eigum aldrei aš gera öšrum illt
2. Viš eigum aš halda loforš
3. Hlżša skal foreldrum og kennurum
Ef Sókrates flżr śr fangelsinu telur hann sig brjóta gegn žessum sišreglum. Įkvöršun hans er žvķ sišferšileg.